Liverpool ✩ The Cavern Club

Het was een lange dag gisteren, dus we beginnen de dag rustig en slapen lekker uit. We wachten netjes tot iedereen in het huis klaar is in de badkamer (dat zijn nogal wat tijdelijke bewoners voor zo'n achenebbisj huisje) omdat we weten dat wij (lees: ik) redelijk lang bezig zijn in de badkamer. Dat zorgt voor rust voor iedereen. Denken we...

We missen nog wat kleine dingetjes voor ons ontbijt, dus Tjarda gaat er, met wat instructies van Rob, op uit naar het dichtstbijzijnde supermarktje. Ondertussen besluit ik even uitgebreid de reis van me af te gaan spoelen met een lekker warme douche. Ik loop de aftandse badkamer in, doe de deur achter me dicht, en sta nog geen vijf seconden om me heen te kijken als er iemand anders de badkamer in probeert te komen. "Dikke pech", denk ik. "Ik heb lang genoeg gewacht." Ik stap onder de douche en vrijwel direct wordt er op de deur gebonsd. "Just a minute!", roep ik nog. Stuk ongeduld. Ik sta nu eindelijk, dus ik laat me niet zomaar wegjagen! Nog een paar minuten later hoor ik zacht geklop dit keer en de stem van m'n moeder. Ook zij vraagt of ik bijna klaar ben. Fine. Ik poets nog even m'n tanden en doe de deur open - waar er een bijzonder boze Indiaas uitziende mevrouw direct tegen me tekeer gaat. Zij moet ontzettend nodig plassen. Wat dacht ik wel niet, om zo lang de badkamer in beslag te nemen! Twee minuutjes mocht ik benutten. Twee, en dan weer weg! Ze maakt nog wat tuttende geluiden en stormt dan langs me de badkamer in. Ochtendhumeurtje much?

Na een flinke tijd komt Tjarda terug met het ontbijt - Rob's routebeschrijving bleek niet helemaal duidelijk, en ze was dan ook een tikkeltje verdwaald. Nou ja, ze heeft nu in ieder geval meer van de buurt gezien dan wij. Na het ontbijt lopen we weer met frisse moed richting Leasowe Station en pakken daar de trein naar Lime Street. Vanmiddag begint daar in de buurt namelijk het evenement waar we voor komen: de Fame Family Experience, en we willen alvast weten waar het is. De Holiday Inn waar het evenement wordt gehouden is vanaf het station al te zien, dus lang hoeven we niet te zoeken. Okay, wat gaan we in de tussentijd doen? Er wordt unaniem besloten dat we de Cavern Club, de pub waar The Beatles zijn ontdekt, willen gaan opzoeken. Volgens Google Maps is dat ongeveer een kwartiertje lopen. Eitje! Toch?

We proberen het ietwat ingewikkelde kruispunt over te steken (de oversteekplaatsen liggen werkelijk alle kanten op - op één punt moesten we zelfs netjes in de rij gaan staan voor een voetgangerslicht. "I'm British, I know how to queue" - Arthur Dent) en komen uiteindelijk aan de kant van St. John's Shopping Mall terecht. Nu weet ik dat er in dit winkelcentrum een chippy [fish 'n' chips-zaak] moet zitten die onder de beste van Liverpool valt - maar zelfs ik heb nu nog even geen trek, dus in principe laten we het winkelcentrum even (letterlijk) links liggen. Maar terwijl we langslopen valt ons ook op een winkel genaamd 'Poundland'... Een winkel waar je alles voor één pond kan kopen. Dát vinden we dan weer onweerstaanbaar.

Ik kan niet ontkennen dat ik me lekker heb laten gaan - van een nieuw fancy shirtje voor bij het concert tot twee linnen Slytherin-tasjes, ik heb weer een mooie buit binnen gehaald. Maar we zijn dusdanig lang bij de Poundland binnen geweest, dat we inmiddels best wel trek hebben! We gaan toch het winkelcentrum maar in en lopen direct tegen de food court aan. Terwijl Tjarda in de rij gaat staan bij de Subway, huppel ik naar The Good Catch. Het gaat eindelijk gebeuren - ik kan aan de authentieke fish 'n' chips [gefrituurde witvis met frietjes]! Okay, het is niet bij een klein karretje aan het strand waar ik elke hap van de zeemeeuwen moet verdedigen, maar deze schijnt wel erg goed te zijn. Ik vraag het meisje achter de balie om de meest authentieke optie die ze hebben, en word niet teleurgesteld. Ik moet haar er heel even van overtuigen dat ik geen sauzen hoef, omdat ik gewoon alles puur wil proeven, maar dan heeft ze het door. Ja, vooruit, zout en azijn hoort er wél bij. De vis is ontzettend lekker, maar ik moet toegeven dat de hoeveelheid frituurvet dat nog van de hap afdroop zelfs mij teveel werd. De bijbehorende patat viel welzeker in de smaak bij moeders en Tjarda, maar ik ben zelf meer van de crispy frietjes, en dat waren dit niet. Maar - ik heb eindelijk m'n fish 'n' chips binnen!

Gauw vervolgen we onze weg naar The Cavern Club, want dit heeft ons veel tijd gekost. We racen naar buiten, tot Tjar en ik erachter komen dat de mams is verdwenen. We wachten even tot ze weer aan komt gehobbeld en willen weer verder gaan, maar moeders begint enthousiast te vertellen over iets dat ze gezien heeft in de etalage. "Harry Potter-tas" is uiteindelijk het enige dat aankomt, maar dat is voor mij genoeg, dus ik volg haar terug het winkelcentrum in. Daar wijst ze een paar boeken in een etalage aan - ja mams, die héb ik al. Heel mooi. "Nee nee, het zijn tassen!", roept ze uit. Huh? Ja inderdaad... Okay, da's gaaf! Een tas die er letterlijk uitziet als een boek van Harry Potter? Zoiets unieks kan ik vast niet betalen. Maar... 20 pond. Okay, verkocht. Er zijn drie versies, maar ze zijn allen Amerikaans, dus The Sorcerer's Stone en The Deathly Hallows laat ik staan. The Goblet of Fire gaat met míj mee naar huis. Yay! Fier loop ik weg met mijn nieuwe aanwinst en wederom hervatten we onze reis naar The Cavern Cave. Totdat... "Even terug jongens", zegt Tjar. "The Sorcerer's Stone vind ik toch ook erg mooi."

Zeker niet ontevreden, maar wel weer een aardig tijdje later, zijn we weer onderweg naar The Cavern Club. We passeren een bordje waarop staat dat het nog 9 minuten duurt. We gaan het zien, maar al snel blijkt dat dat bordje uit z'n nek kletst - we lopen namelijk langs de Forever 21, waarop we ons allemaal bedenken dat we nog nieuwe broeken nodig hebben. Een uurtje later zijn Tjar en ik de trotste bezitters van een nieuwe broek, en staan we aan de andere kant van de winkel - nog 7 minuten naar The Cavern Club. Dan lukt het ons daadwerkelijk om 5 minuten zonder afleiding te lopen, want dan staan we ineens voor een passage met een bordje '2 minuten'. De passage heet "The Cavern Walks". Dan moeten we toch echt in de buurt zijn! We lopen gauw de passage door... en komen daarbij langs een winkeltje met occulte snuisterijtjes waar we Tjarda weer verliezen. Och, die paar laatste minuutjes... Terwijl mams stiekem verder zoekt naar The Cavern Club, kijken wij even rond in het winkeltje. De Portugese eigenaresse is vriendelijk en toont gevoel voor humor: aan de muur hangt een briefje met "Winkeldieven worden vervloekt. Dit is alleen om jullie te laten weten dat jullie een aanvaring met Slechte Karma riskeren". De eigenaresse lacht en zegt "Maak er gerust een foto van. En voor de duidelijkheid: Slechte Karma is een naam". Ze grijnst en gebaart naar een enorme stok die in een hoek achter haar toonbank staat.

En dan... Dan staan we eindelijk in Matthew Street, waar The Cavern Club gevestigd is. Deze straat is natuurlijk al een bezienswaardigheid an sich: zelfs nu, midden op de dag, is het er loeidruk en is er overal live muziek. Al meezingend lopen we het straatje door en vinden we de voormalige ingang van de club. Voormalig? We dachten dat de club nog moest bestaan, maar deze ingang doet het echt niet meer. Gelukkig - even verderop zit de nieuwe ingang. Hij bestaat dus nog. Wat eveneens bestaat is de enorme rij die voor de deur staat. Een drankje doen bij The Cavern Club - hoe bedenken we het ook? Dat wordt 'm niet. Het heeft ons uren gekost om het ding te vinden, maar we besluiten nu om er maar gauw weer vandoor te gaan. We duiken nog even een souvenirwinkeltje in en begeven ons daarna weer naar de Pret à Manger voor een warm drankje.

Nu we weer lekker opgewarmd zijn, wordt het tijd om ons richting de Holiday Inn te gaan begeven. Het openingsfeestje van de Fame Family Experience komt nu lekker dichtbij! De afstand tussen de Pret à Manger en de Holiday Inn blijkt echter korter dan gedacht, dus hebben we nog even tijd om iets anders te gaan doen. We lopen een klein stukje verder naar de St. George's Hall, een enorm klassiek gebouw met grote stenen leeuwen voor de deur. We gaan er niet in, maar van buiten is het prachtig om te zien. Nog even een stukje verderop staat het Wellington-monument: ik vraag me nog af wie Wellington is, dus loop een paar rondjes om het monument, maar ik kom er niet uit. Totdat ik terugloop en moeders al die tijd gewoon bleek te weten dat dat degene is die Napoleon bij Waterloo heeft verslagen. Duidelijk. Inmiddels is het bijna 19:00 - thuis in Nederland is dat 20:00, dus we zoeken een rustig plekje op om twee minuten stilte te houden vanwege Dodenherdenking. Moeders en ik vinden zo'n plekje op het bordes van St. George's Hall, maar Tjarda wil liever bij het Tweede Wereldoorlogmonument staan dat onderaan de trap staat. Begrijpelijk, maar niet zo'n slimme keus, bleek later: iemand heeft de volle twee minuten tegen haar aan staan praten. Wel over dat er geen oorlog meer gevoerd zou moeten worden, dat scheelt dan weer....

En dan is het moment eindelijk daar. De Fame Family Experience gaat van start! We melden ons aan en mogen even later de zaal in, waar er een redelijk goed buffet op ons staat te wachten. Het feestje wordt gehost door ene Tom Urie, die nogal een grote naam schijnt te zijn in Engeland, maar wij kennen 'm niet. Hij is echter wel een enorme fan, dus dat maakt het in ieder geval leuk. De hele avond worden er liedjes van Fame gezongen en wordt er uitbundig gedanst - niet helemaal mijn ding, maar voor mij wordt het vooral leuk op het moment dat Tjar zich uiteindelijk ook lekker laat gaan. Zeker op het moment dat er solo's gezongen gaan worden - uiteraard is Tjar meteen van de partij, en ze weet er zelfs een duet met Tom Urie uit te slaan. Ze heeft een topavond en uiteindelijk lopen we moe, maar met een enorme grijns het hotel uit. De treinen rijden niet meer, dus we laten een taxi komen. Ook hier worden we weer ontzettend vriendelijk behandeld door de chauffeur, en voor 20 pond staan we weer netjes voor ons huis. Ook dit is een leuke ervaring en ik mag nog even uitgebreid foto's maken van z'n voertuig. Terwijl we de taxi uitzwaaien zien we een vos door de woonstraten lopen - ik weet werkelijk niet wat ik zie! Liverpool blijft me verrassen. Ik ben benieuwd wat morgen brengt!

Cheers! ♡

#Liverpool2019 #Day2