Hi Hiroshima!
- Hiroshima, Japan
- Apr 26, 2017
- 17 min read
So... we can all agree that this holiday could've had a better start. But we're not going to let it get us down! Like we expected, it all looked a lot better once we'd slept. And sleeping we did, alright. We woke up around 10 AM, which is rather late considering there was so much that we wanted to do. When we got out of bed, we found two notes Kana-san had shoved under the door. The first one stated she was off to bring the kids to kindergarten and would be back in around 15 minutes. The second... well, the second one said she hadn't been able to wake us up, so she left us some breakfast on the table and wished us lots of fun in Hiroshima today. Oh, and it was going to be rainy today, so we could use the umbrellas by the front door.
Dus... we waren het er wel over eens dat deze vakantie beter had kunnen beginnen. Maar niks aan de hand! Zoals we al hadden verwacht, zagen we het al een stuk zonniger in nadat we goed hadden geslapen. En slapen hebben we zeker gedaan! We werden wakker rond een uur of 10, wat vrij aan de late kant was, gezien we zo veel te doen hadden. Toen we uit het stapelbed klommen vonden we twee briefjes die Kana-san onder de deur door had geschoven. Op de eerste stond dat ze de kinderen naar de opvang ging brengen en ongeveer een kwartiertje later terug zou zijn. Op de tweede... tja, op de tweede stond dat ze ons niet wakker had kunnen krijgen, dus dat ze ons ontbijt op de keukentafel achter had gelaten en ons veel plezier in Hiroshima wenste vandaag. Oh, en het zou nogal regenachtig zijn, dus we mochten vrij gebruik maken van de paraplu's die bij de deur stonden.
It was, indeed, a particularly dreary morning, and though my mom was a bit reluctant at first, we gladly accepted Kana-san's offer of taking the umbrellas. What else were we to do? 'Dreary' didn't really cover it after all. Armed with our umbrellas, we walked downhill in the direction of the train station. A few hundred metres down from the house, we passed a little shrine and decided to check it out. The first thing I noticed was that there were some depictions of cows, so I wondered whether it was dedicated to a scholar - and it was! What's up with these scholars and their cows? Either way, it made me think of a shrine I stumbled across when I visited Kyōto back in 2015. All in all it was a very typical little Shinto shrine, exactly how I remembered them to be. The long awaited feeling finally came to me - I'm back in Japan!
En inderdaad, het was dan ook een bijzonder druilerige ochtend. Ondanks dat moeders er als echte Hollander eerst niet aan wilde, namen we het aanbod van Kana-san graag aan en staken we twee paraplu's bij ons. Tja, wat moesten we anders; 'druilerig' was namelijk nogal zacht uitgedrukt! Gewapend met onze plu's begonnen we aan onze afdaling naar het station. Een paar honderd meter lager kwamen we langs een kleine schrijn, en besloten 'm meteen maar nader te inspecteren. Het eerste wat me opviel waren de afbeeldingen van koeien die overal te zien waren, dus ik vroeg me af of ook deze schrijn was toegewijd aan een geleerde - en jawel hoor! Wat is het toch met Japanse geleerden en hun koeien? Hoe dan ook, het deed me allemaal erg denken aan een schrijn die ik tijdens een bezoek aan Kyōto in 2015 heb gezien. Het was een zeer typisch Shinto schrijntje, precies zoals ik me ze kon herinneren. En daar was eindelijk het gevoel waar ik al zo lang op zat te wachten - ik ben terug in Japan!
We continued our way down to the station - casting our bad memories of the day before aside - and ended up at a central place with a little tram station. Oh yeah, I almost forgot about those: Hiroshima is famous for her trams! And rightly so, since they look old-fashioned and downright adorable. We decided that we would try one of those on the way back, but for now, since we wanted to go to Hiroshima Castle, the train would be better. And so we went on our way. We took the JR Sanyo Line to the station of Shin Hakushima, which is only one stop. We got off and continued our way on foot, because there was no station near the Castle itself. On the way, we took a potty break at a McDonald's; while I was waiting for my mom I took a gander at the menu, but nope, not even in Japan did it pique my interest. Just a little walk further we ended up at a park, with the Castle quite prominent in the middle. Sadly it was still raining, so neither the park nor the castle grounds were as interesting as they would've been during good weather. We quickly hopped into the dry castle and bought our tickets - lucky us, we were both eligible for discount prices! The normal adult fee is 370円, while *ahem* students and seniors are both 180円. Who knew my old school pass would come in handy after all?
Na deze onderbreking vervolgden we onze weg naar het station, niet denkend aan de ellende van de dag ervoor. We kwamen uit op een centraal gelegen plein met een tramstationnetje. Oh ja! Ik zou ze bijna zijn vergeten, maar Hiroshima staat bekend om haar trams! En terecht, want ze zien er bijzonder ouderwets en superschattig uit. We besloten dat we die op de terugweg zouden nemen, maar omdat we nu naar het kasteel van Hiroshima zouden gaan, zou de trein beter zijn. We gingen voor één halte mee met de JR Sanyo Line, naar station Shin Hakushima. Vanaf daar gingen we te voet verder, omdat er bij het kasteel zelf geen halte was. Onderweg maakten we even een sanitaire stop bij McDonalds; terwijl ik op m'n moeder stond te wachten liet ik m'n blik even over het menu glijden, maar nee hoor, ook hier in Japan kon het m'n aandacht niet trekken. Een klein wandelingetje later kwamen we aan in een park, waar het kasteel hoog bovenuit torende. Helaas was het nog steeds erg regenachtig, dus zowel het park als de kasteeltuinen waren niet zo interessant als dat ze met mooi weer zouden zijn geweest. We hobbelden dus maar snel het droge kasteel binnen en, hoera! Zowel m'n moeder als ik bleken gebruik te kunnen maken van de kortingsprijzen: zij als 65+'er, ik als, ahem, student. Normaal is de entreeprijs 370円, maar wij betaalden er elk 180円 voor. Wie had gedacht dat die oude schoolpas nog eens van (school)pas zou komen?
Hiroshima Castle was not very different from other castles, I guess. From the outside they all look spectacular - from the inside, they're just somewhat bland museums. Let's not forget that most castles had been destroyed for various reasons, and the Japanese only rebuilt the outer walls. The floors are now mostly filled with images and educational movies of what the inside used to look like, some recovered pieces of the original castle, and some historical artifacts like armours and weapons. If you've seen one, you've seen them all - apart from the ornaments that is, which, in this case, were carps. Still my mother hadn't seen any of Japan's castles yet, so she rather enjoyed herself! Of course, what made Hiroshima Castle different, is its upsetting history. While most of the other castles have either been destroyed by the shogunate during the Edo period or by natural disasters, Hiroshima Castle was destroyed by the infamous Little Boy atomic bomb dropped by the Americans during WWII. Obviously, when you plan a visit to Hiroshima, you know you'll be confronted with the atomic disaster a lot. But still... it stings.
Het kasteel van Hiroshima was niet bijzonder veel anders dan alle andere kastelen in Japan. Van de buitenkant zien ze er stuk voor stuk spectaculair uit - aan de binnenkant zijn het echter nogal stoffige musea. Laten we vooral niet vergeten dat de meeste kastelen door verschillende oorzaken met de grond gelijk zijn gemaakt, en dat de Japanners vaak alleen de buitenmuren hebben gereconstrueerd. De verdiepingen zijn nu allemaal vooral gevuld met afbeeldingen en educatieve filmpjes over hoe ze er vroeger uitzagen, wat opgegraven onderdelen van het originele kasteel, en wat historische stukken zoals wapens en harnassen. Als je één zo'n kasteel hebt gezien, heb je ze allemaal wel gezien - op de ornamenten na, in dit geval karpers. Ach ja, m'n moeder had er nog geen gezien, dus die vermaakte zich prima! Wat het kasteel van Hiroshima overigens wel afwijkend maakt, is haar ontzettend nare geschiedenis. Waar de meeste andere kastelen ten onder zijn gegaan aan het shogunaat tijdens de Edo-periode of een natuurramp, moest dit kasteel het ontgelden aan 'Little Boy': de beruchte atoombom die Amerika tijdens de Tweede Wereldoorlog op Hiroshima dropte. Natuurlijk weet je dat je tijdens een bezoek aan Hiroshima niet ontkomt aan deze ramp, maar toch... het steekt.
Leaving Hiroshima Castle behind, we took a stroll across the wet castle grounds. In doing so we passed a massive shrine, although this one didn't look as inviting as they usually do. It had a very - what's the word - commercial vibe to it? I don't know. Whatever it was, it didn't feel 'real'. Some people were building a stage of some kind in the yard, but I really don't know what they were planning on doing. I didn't really care to know, either. Instead, a little shack with ice cream advertisement just outside the shrine caught my eye - they sold matcha and sesame flavours! Oh, I love that. Bright green matcha ice cream and blackish sesame ice cream: I've had those flavours before, when Hajime-san treated me to ice cream back in Inuyama. The flavours were absolutely delicious, but I don't really like ice cream because it's cold. And today wasn't exactly hot either, so no cooling off needed. We really had no business going in that shack... but we did it anyway. To find that they also had amazake! Now amazake [甘酒, literally "sweet alcohol"] is a drink I've only heard of up to now - I remember reading about it in an article about 'white cola', so I thought it would be something like that. All I really know is that ever since I've read about it, I wanted to try it - so here's my chance! I ordered a cup for 200円 and while the lady was making it, I tried to ask her what it was exactly. All I got out of her was "hot", "rice", "sweet" and "no alcohol". Fair enough. I must admit I was a little bit disappointed about the presentation: the paper cup she handed me wasn't all that fancy. Once outside I took a whiff. Yuck, that smelled kind of nasty and yeastlike! Did I understand her wrong? "Amai" meant sweet, right? This didn't smell sweet at all. But hey, now I'd already bought it, I was gonna drink it anyway. So I took a sip... and I think my face contorted in surprise. The taste couldn't have been more different from the smell! It was hella, hella sweet, my mother even thought it to be too sweet - and she's got quite the sweet tooth. Funny, 'cause usually I don't fancy sweet all that much, but I really like amazake, apparently. I wasn't sure about the floating bits of rice, but hey, if that's part of the package, then it's fine with me. Fun Wikipedia fact: amazake is made from fermented rice. Apparently it's the process of fermentation that makes it so sweet, so no sugar is added. So basically it's rotten, but it's delicious. How about that?
Terwijl we het kasteel van Hiroshima achter ons lieten, maakten we een wandelingetje door de natte kasteeltuinen. Daarbij liepen we zomaar tegen een schrijn van indrukwekkend formaat aan, maar om de een of andere reden was deze niet zo uitnodigend als zijn soortgenoten. Het had een nogal - hoe zeg ik dit - commerciële vibe of zo? Ik weet het niet precies, maar wat het ook was, het voelde niet echt 'echt'. Bovendien was een aantal bouwlui bezig om een soortement van podium op de binnenplaats te bouwen. Ik weet niet wat ze ermee van plan waren, maar eerlijk gezegd deed me dat ook niet zo veel. Mijn aandacht werd inmiddels getrokken door een klein gebouwtje net buiten de schrijn met ijsadvertenties op de deur, want ik zag matcha- en sesamijs! Oei, dat is leuk. Felgroen matcha-ijs en bijna zwart sesamijs: deze smaken heb ik wel eerder geproefd, toen Hajime-san me in Inuyama op ijs trakteerde. Ze zijn absoluut heerlijk, maar het grote probleem met ijs vind ik dat het zo koud is. En vandaag was het nou ook niet bepaald warm, dus we waren niet op zoek naar verkoeling. We hadden dus eigenlijk niks te zoeken in dat gebouwtje... maar toch gingen we naar binnen. En maar goed ook, want ze hadden amazake! Amazake [甘酒, letterlijk "zoete alcohol"] is een Japans drankje waar ik tot nu toe alleen nog maar van gehoord had. Ik had er ooit eens iets over gelezen in een artikeltje over 'witte cola', dus ik ging ervanuit dat het daarop zou lijken of zoiets. Alles dat ik er eigenlijk over weet, is dat ik het gewoon heel graag wil proberen. Dus nu is mijn kans! Voor 200円bestelde ik een bakkie, en terwijl de dame het stond te bereiden, probeerde ik te vragen wat het nu eigenlijk precies was. Alles wat ik van haar loskreeg was 'heet', 'rijst', 'zoet' en 'zonder alcohol'. Okay, duidelijk. Ik moet toegeven dat ik wat teleurgesteld was in de presentatie: het kartonnen bekertje dat ze me overhandigde had weinig chics. Eenmaal buiten rook ik er even aan, en, wel, gadverdamme. Dat rook best smerig, eigenlijk naar een beker warm water met gist. Had ik die dame verkeerd begrepen of zo? 'Amai' betekent toch zoet? Dit rook absoluut niet zoet. Maar ja, ik had het nu eenmaal gekocht, dus ging ik het opdrinken ook. Verrassing: het smaakt een tikje anders dan het ruikt. Het spul is namelijk wel degelijk kneiterzoet! Zelfs m'n moeder vond het drankje te zoet - en normaal is ze nogal een zoetekauw. De grap is dat ik dat zelf dus absoluut niet ben, maar ik vond de amazake wel lekker. Over die drijvende rijstkorrels wist ik het nog net zo niet, maar hey, als dat erbij hoort zal ik daar verder niet over klagen. Leuk weetje van Wikipedia: amazake is dus gemaakt van gefermenteerde rijst. Blijkbaar wordt het zo zoet door het fermentatieproces, dus er zit geen toegevoegde suiker in. Dus eigenlijk is het zo lekker omdat het heeft liggen rotten. Wat zeg je me daarvan?
The warm amazake had replenished our energy quite nicely. That reminded us of all the things we still wanted to do! We exited the park through a lovely, full-on Japanese-style gate and bridge. Oh, if only the weather hadn’t been so dreary! We decided that our goal for today was to see the Atomic Bomb Dome – I assume you can’t leave Hiroshima without having seen it. I once heard they will check it at the city’s border. They won’t let you leave Hiroshima if you haven’t seen the Dome and send you back until you did. That’s what I heard. Okay, maybe not, but you can’t miss out on such a big piece of the city’s history unless you want to be an uncultured swine. Anyway, the Dome was within walking distance of the park we just left. During our walk, I started to hear some strange noises coming from my stomach. Oh, so that’s the time? Alright. Right before arriving at the Dome, we bolted into an underground shopping center. In Japan, there’s no shopping center without restaurants, and this one was no different! We checked out a few windows – I still love how you can check out the menu by window shopping – and eventually found a place that looked right for us. I ordered fried beef karubi for myself, and since it was our first Japanese dinner and my mother had no idea what to eat, I ordered her some kara age. My reasoning: no one can dislike fried chicken, ever. I was about to ask a knife and fork for my mom, but she managed with her chopsticks – I was so proud of her! About halfway through our meal, my mother started giggling. When I asked her why, she nudged her head at the man sitting in the booth next to us. He was dressed in what we Dutch would call a fancy suit, briefcase and all, and he was clearly enjoying the ramen he just ordered. As you might know, it’s rude to eat your ramen without slurping noises – whether you’re at home or in a restaurant, kid or adult, fancy dressed or in your jim-jams, doesn’t matter. I warned her, but I guess nothing can prepare you for the real thing. And so we both laughed – quietly, of course!
Dankzij de amazake zaten we weer vol energie, en herinnerden we ons weer wat we allemaal nog wilden doen! We verlieten het park door een prachtige poort, volledig in de Japanse stijl. Oh, als het weer nou eens niet zo druilerig was geweest! We hadden de Atomic Bomb Dome als doel gesteld, want ik geloof dat je Hiroshima niet kan verlaten zonder dat monument te hebben gezien. Ik heb wel eens gehoord dat ze dat controleren bij de grens. Als je de Dome niet hebt gezien, sturen ze je gewoon weer terug. Okay, misschien niet, maar zo'n groot gedeelte van de geschiedenis van Hiroshima kan je gewoon niet gemist hebben, tenzij je erop staat over te komen als een cultuurbarbaar. In ieder geval was de Dome op loopafstand van het park dat we zojuist hadden verlaten. Tijdens de wandeling begon ik rare geluiden uit de streek van mijn maag te horen. Was het al zo laat? Okido. Vlak voordat we bij de Atomic Bomb Dome aankwamen, schoten we een ondergronds winkelcentrum in. In Japan vind je maar weinig winkelcentra zonder restaurants, en deze was geen uitzondering. We bekeken een paar etalages - ik vind het nog altijd fantastisch hoe je het menu kant en klaar in de etalage kan bekijken - en vonden uiteindelijk het juiste stekje. Ik bestelde een beef karubi voor mezelf, en omdat het onze eerste Japanse maaltijd was en mijn moeder geen idee had wat ze moest eten, bestelde ik voor haar kara age. Mijn theorie: met gefrituurde kip kan je nooit verkeerd zitten. Ik stond op het punt om Westers bestek voor haar te vragen, maar ze kreeg het gewoon met stokjes voor elkaar - trots op m'n mams! Tijdens het eten begon ze ineens te giechelen. Toen ik vroeg waarom, gebaarde ze naar de meneer die naast ons was neergestreken. Hij droeg een net pak, koffertje en al, en zat duidelijk hoorbaar te genieten van z'n verse ramen (noedelsoep). Zoals je misschien weet is het nogal onbeleefd om je ramen hier te eten zonder slurpen - of je nu thuis eet of in een restaurant, een kind bent of een volwassene, in je zondagse pak zit of in je pyjama, dat maakt allemaal niet uit. Ik had m'n moeder er van tevoren voor gewaarschuwd, maar ik denk dat niks je voor kan bereiden op de daadwerkelijke ervaring. En zo zaten we beiden stilletjes te lachen!
All nourished and good to go, we finally got to the Atomic Bomb Dome. It was getting dark by the time we arrived, but that didn’t make the monument less intimidating. The A-Bomb Dome used to be an exposition hall, but by the time Little Boy was through with it, it was reduced to not much more than a frame, a shadow of what it used to be. We grew quiet for a moment. I always try not to get involved with the war-and-peace-thing too much, but when you’re confronted with a horror of this size, it dearly makes you wish that humanity would come to its senses and stop this madness instead of trying to get it going again. The entire park around the Dome is dedicated to monuments of the disaster that struck Hiroshima in WWII. There’s a beautiful monument of an angel for the child victims hung with origami strings in various colours, there’s the Bell of Peace, gorgeously decorated with a map of the world and accompanied by a heartfelt poem, and there’s the Flame of Peace, may it burn forever and remind us all of what war can bring. The whole park is a bit depressing, but at the same time it’s beautiful, and I’m grateful that the Hiroshima-jin chose to remember instead to forget.
Met een volle maag en klaar om te gaan, gingen we dan eindelijk op weg naar de Atomic Bomb Dome. Tegen de tijd dat we aankwamen was het al donker aan het worden, maar dat maakte het gebouw niet minder intimiderend. De A-Bomb Dome was vroeger een expositiehal, maar tegen de tijd dat Little Boy er klaar mee was, was er niet meer over dan een frame, een schaduw van wat het ooit eens was. We werden er even stil van. Ik probeer me doorgaans nooit zo bezig te houden met oorlog en vrede en dat soort ellende, maar als je met zo'n gruwel geconfronteerd wordt, zou je toch wel willen dat de mensheid eens zou ophouden met dit soort verschrikkelijke praktijken, in plaats van ze alleen maar aan te willen wakkeren. Het hele park rond de Dome is toegewijd aan monumenten voor de ramp die zich in de Tweede Wereldoorlog in Hiroshima ontvouwde. Zo is er een beeldschoon monument met een engel voor de kinderslachtoffers dat behangen is met kleurrijke origamislingers, de Bell of Peace die prachtig is versierd met een wereldkaart en vergezeld wordt door een gedicht dat recht uit het hart is geschreven, en dan is er nog de Flame of Peace, die wat mij betreft voor altijd mag blijven branden om de mensheid eraan te herinneren hoe walgelijk oorlog is. Het hele park is een beetje deprimerend, maar tegelijkertijd is het een mooi iets, en ben ik dankbaar dat de inwoners van Hiroshima ervoor hebben gekozen te onthouden, in plaats van te vergeten.
Bonus video: See the area of the Flame of Peace accompanied by the gracious song of frogs!
We were nearing the time of our 22:30 curfew, and tomorrow we’d have another long day ahead of us. It was time for us to find ourselves one of those fancy trams! Lucky for us, there was a stop near the Hiroshima Peace Memorial Park. We hopped into the one that would take us back to Hiroshima Station, but we actually had no clue how to pay. For starters, in Japan the back door is apparently the entrance, and the front door is the exit – in Europe, it’s the other way around. In Europe we use the front door so we walk past the driver to pay. Here in Japan, that doesn’t seem to be the case. I saw a coin machine at the back of the tram, and I remember tossing some coins into a machine when I was in a tram back in Kyōto, so I went to check it out. It turned out to be a change machine. Bummer! I was in luck though – a friendly man spotted my struggles and helped me out by telling me we had to pay when we left the tram. He also told me the exact fair amount I had to have at the ready – another thing I had been wondering about. He was even kind enough to talk to the steward, so I wouldn’t have to. Japanese people can be so endearingly helpful! It was quite an experience though – paying when you get out of the vehicle. The steward was actually waiting outside with a cash box. Isn’t that adorable?
De tijd dat we weer terug bij het huis moesten zijn kwam rap dichterbij, en morgen zouden we ook weer een lange dag voor de boeg hebben. Het was tijd om die schattige trammetjes maar eens op te zoeken! Gelukkig was er een halte vlakbij het Hiroshima Peace Memorial Park. We sprongen in de eerste de beste tram die ons terug naar Hiroshima Centraal zou brengen, maar eigenlijk hadden we geen idee hoe we moesten betalen. Om te beginnen is het in Japan blijkbaar normaal om achterin in te stappen en voorin uit te stappen – in Europa is het natuurlijk precies andersom. Hier gebruiken we de voordeur zodat we langs de chauffeur lopen en daar kunnen betalen. Het lijkt er echter op dat dat hier in Japan niet de bedoeling is. Achterin de tram zag ik een machine, en ik herinnerde mij de vorige keer in een tram in Kyōto ook mijn muntjes in een machine te hebben gegooid, dus ik ging maar eens kijken of dat wat was. Helaas was het niet meer dan een wisselmachine. Jammer! Toch had ik geluk: een vriendelijke meneer had mijn geklungel in de smiezen en vertelde me dat we pas hoefden te betalen als we de tram uitstapten. Bovendien vertelde hij me het juiste bedrag dat ik alvast gepast bij elkaar kon zoeken – dat zou mijn volgende vraag zijn geweest. De beste man was zelfs zo aardig om tegen de conducteur te praten, zodat ik dat zelf niet zou moeten doen. Wat kunnen Japanners toch behulpzaam zijn! Dat is trouwens ook een aparte ervaring hoor, betalen zodra je uitstapt – de conducteur stond daadwerkelijk buiten met een geldkistje te wachten. Hoe schattig is dat?
Bonus video: Watch one of trams come into the stop!
And so this long but exciting day came to a close for us. As we walked back to the house, we talked through everything we had seen today. Quite a lot, too! Kana-san and her husband once again greeted us very warmly, and after exchanging pleasantries we went straight to bed. Tomorrow is the day we’ll visit Miyajima, an island off the coast of Hiroshima. I can’t wait!
En zo kwam er een eind aan deze veelbewogen dag. Terwijl we terugliepen naar het huis bespraken we wat we zoal gezien hadden vandaag. Dat was toch wel aardig wat! Kana-san en haar man begroetten ons weer vriendelijk toen we binnenkwamen, en na en babbeltje doken we snel ons bed in. Morgen gaan we naar Miyajima, een eilandje voor de kust van Hiroshima. Ik kan niet wachten!
"We dedicate this bell
As a symbol of Hiroshima Aspiration:
Let all nuclear wars and arms be gone,
And the nations live in true peace!
May it ring to all corners of the earth
To meet the ear of every man
For in it throb and palpitate
The hearts of its peace-loving donors.
So may you too, friends,
Step forward and toll this bell for peace!"
Comments