Zhangjiajie ✩ Hallelujah!

Kennen jullie de film Avatar nog? Die dikke kaskraker met die blauwe poppetjes? Veel mensen waren helemaal weg van die film, vooral vanwege de omgeving. "Was er maar zo'n mooie natuur op Aarde!", hoorde je veel mensen roepen. De grap is dat de natuur in dat soort films in ieder geval altijd is gebaseerd op wat wij hier op Aarde hebben, maar vaak is het er ook gewoon opgenomen. Zulke schoonheid komt echt niet alleen uit een computer! Dus die mooie natuur uit Avatar: die is ook gewoon te vinden op Aarde. Het enige dat je hoeft te doen om de Hallelujah Mountains zelf te zien, is in het vliegtuig naar Zhangjiajie te stappen...

En dat hebben wij dus ook maar gedaan. Een nachtje rust na die rare hobbelrit van gisteren heeft ons goed gedaan. De kamer is er nog niet mooier op geworden; de douche snappen we nog steeds niet, dus die slaan we helaas maar een keertje over. Wc-papier was godzijdank te vinden bij de eigenaresse van de Tongfu Inn. Zo ook het ontbijt: voor 15 yuan stond er een uitgebreid Chinees ontbijt bestaande uit gebakken ei, mantou (gestoomde broodjes) met pickles en een soort van kimchi en een grote kom noedelsoep voor ons op tafel. Ondertussen kunnen we alvast genieten van een prachtig uitzicht, want ook hier zitten we al in de bergen, en worden we lastiggevallen door de schattige maar nogal overenthousiaste huishond die niemand onder controle lijkt te hebben. Naast het ontbijt verzorgt de eigenaresse nog veel meer voor ons: we krijgen een kaart (die later op de rekening stond voor 10 yuan), ze verkoopt water én we krijgen haar Engelssprekende dochter Carol aan de lijn die ons uitlegt wat we vandaag kunnen gaan doen. Bovendien kunnen we hier ook eindelijk de was laten doen voor 20 yuan; nouja, laten doen... Het wordt in de wasmachine gegooid, en na het ontbijt krijg ik (!) toch echt de mand in m'n handen geduwd om zelf op te hangen. Helaas voor Tom ben ik ietsje geëmancipeerder dan de Chinezen zelf...

Nu de was goed en wel hangt, wordt het tijd om op stap te gaan. Omdat het gisteren zo laat was had de man bij de poort geen zin meer om kaarten te verkopen (hij opende de deur letterlijk vanuit zijn bed), dus dat moesten we nu nog even doen. Onze gastvrouw zou ons zelf naar de ingang begeleiden om daar te helpen met het kopen van de kaarten. Dit zouden we doen met de bus, want de bus is blijkbaar gratis in het hele park. Top! De entree van het park was minder gratis, namelijk 496 yuan met z'n tweeën. Da's duurder dan het hotel, maar goed - het is het vast waard! Na het kopen van de kaarten zouden we naar de kabelbaan gebracht worden, maar eerst moesten we nog even wachten op de bus. Daar werden we belaagd door een aandoenlijk groepje Chinese kindjes. Schattig, maar echt onwijs druk!

In de aanval...

Ook de kabelbaan is niet gratis: 76 yuan per enkele reis, en die moeten we nog wel vaker nemen. Ach, het is toch al geen goedkope vakantie. Het is dit keer echter wel een gesloten cabine, wat wel een gedeelte van de ervaring wegneemt. Zonde van de prachtige omgeving! In zo'n 10 minuten staan we boven, en vervolgen onze weg zoals Carol die ons verteld heeft. Langs een hoop eettentjes, naar een busstation. Deze bus brengt ons naar Yangjiajie, het gedeelte waar Avatar is opgenomen. Het is duidelijk een superpopulaire plaats, want ineens is het hier schokkend druk! We kunnen haast geen kant meer op door de tourgroepen. Uiteindelijk schuifelen we langzaam de goeie kant op en staan we om de vijf meter weer stil omdat er iemand weer een selfie moet maken...

Maar wat kan ik zeggen? Welke woorden kan ik gebruiken om te zeggen dat het het waard was? Welke woorden beschrijven de werkelijke indruk die deze bergen op je maken? Ik heb geen idee, dus ik hoop maar dat ik dit keer wél foto's kan uploaden. Als dat niet kan, wacht ik wel gewoon met uploaden. Anders heb ik maar één woord voor je: hallelujah.

We schuifelen langzaam langs de "Eerste brug ter wereld": twee rotsen die met elkaar verbonden worden door een stuk rots in de vorm van een boog, of dus misschien één rots met een gat erin, hoe je het noemen wil. We blijven de borden "Pillar Holding Heaven" en "Enchanting Terrace" volgen, waarbij we langs de meest spectaculaire vallei lopen die is gevuld met pilaren van zandsteenkwarts. Ik laat ergens bij een goudvisvijver nog een keertje een gedicht met mijn naam schrijven met een schilderij van de Hallelujah Mountains op de achtergrond. Hoe verder we komen, hoe mooier het uitzicht wordt. Het gevoel dat je krijgt als je in de diepte kijkt is met geen woorden te beschrijven, en met geen camera vast te leggen. Helaas! Het ziet ernaar uit dat jullie zelf gewoon een keertje moeten gaan!

In het echt was het veel mooier!

Op een aantal plekken onderweg staan borden dat je de aapjes niet mag plagen en voeren. Er zouden hier inderdaad wilde aapjes moeten zitten, maar anders dan de drommen toeristen hier, zien we nog niets dat erop lijkt! Totdat we eindelijk de Enchanting Terrace hadden gevonden en daar weer vandaan kwamen. Ineens, uit het niets, zat er een aapje op een hekje gewoon te chillen terwijl toeristen foto's van 'm namen. Eerst vroegen we ons af of het wel een wilde aap was, want hij was zó rustig, en het zou ons niets verbazen als een ondernemer er eentje getraind had om er geld uit te slaan. Maar het leek mee te vallen: er was niemand in de buurt die erbij leek te horen, en toen het beestje het zat was, verkaste ie gewoon weer een stukje. Maar over het algemeen zat ie rustig van alle aandacht te genieten. Bijzonder!

Ik moet toegeven dat die hete zon, al die drukte, het vele klimmen en de spectaculaire omgeving toch wel alle energie uit je wegzuigt. Het werd ook al laat, dus we besloten maar weer richting hotel te gaan. Onderweg wilden we nog wat eten, maar het was blijkbaar al zo laat dat al de eettentjes al gesloten waren. Gelukkig reden de gratis bussen nog wel, en ging de kabelbaan ook nog. We waren gauw weer terug in het hotel, waar we gelukkig nog wel iets konden eten. Inmiddels waren er ook meer gasten gearriveerd: een Nederlandssprekend stel en een Japanner die in z'n eentje aan het reizen was. Met de Japanner konden we het leuk vinden - ook de enthousiaste huishond scheen 'm iets té aardig te vinden. De enige manier waarop het beest kon worden afgeleid, was met een kussen in de vorm van een kattenkop.

Morgen gaan we opnieuw de berg op, dus bereid je voor op meer spectaculair beeldmateriaal! Welterusten! <3

#China2018 #Day10