Zhangjiajie ✩ Tianzishan

De Hallelujah Mountains uit Avatar hebben we dan misschien gehad, maar in het National Park van Zhangjiajie is nog veel meer te zien dan dat! Eigenlijk hadden we Tianzishan gisteren al zullen bezoeken, op aanraden van Carol, maar dat is er niet van gekomen omdat we zo lang bij de Avatar Mountains zijn blijven hangen. Het was er ook erg druk, dus we hadden er nu eenmaal veel tijd voor nodig. Maar vandaag gaat onze volledige aandacht uit naar het noordelijke gedeelte Tianzishan!

Onze reis naar Tianzishan begon hetzelfde als onze reis naar de Hallelujah Mountains: na ons ontbijt (dit keer mét koffie om hoofdpijn te voorkomen) stapten we op de gouden kabelbaan naar het bovenste kabelbaanstation van Yangjiajie (ja, de naam lijkt erop, maar nee, het is niet hetzelfde als Zhangjiajie). Vanaf daar liepen we naar het busstation, en namen we de bus de andere kant op dan gisteren. Na ongeveer 40 minuten van scherpe bochten en prachtige uitzichten, kwamen we aan bij het busstationnetje van Tianzishan. Daar merkten we al meteen dat het rustiger was dan waar we gisteren waren - super! Een beetje ademruimte konden we inmiddels wel gebruiken.

Het eerste dat we zagen was een enorm beeld van een man, met een lichaam als één van de pilaren. Daarbij stond een paard met een bord "No horsing". Chinese vertalingen: je moet er toch van houden! Het beeld was dan misschien niet zo boeiend, maar het uitzicht vanaf de platformen erachter waren weer niets minder dan spectaculair. Wat een gave omgeving is het toch. Je merkt alleen wel dat je ontzettend hoog zit: we moesten nogal wat trappen op en af, en af en toe even zitten om op adem te komen was geen overbodige luxe... Ondertussen merkte ik dat het Chinese eten me toch te pakken begon te nemen, want m'n maag gedroeg zich bijzonder onrustig. Ik wist alleen niet zo goed wat het precies ging doen, dus we gingen maar gewoon door. Je merkt het vanzelf, toch?

Ook aan deze kant van het park stond het weer vol met kraampjes en winkeltjes, en meerdere keren liet ik me weer gaan. Meerdere armbanden, een haarpin en een hanger met een rijstekorrel met m'n naam erin zijn de buit van vandaag. Die laatste was wel een uitdaging: deze dame had geen zin om m'n naam te vertalen, dus heeft ze 'm er maar gewoon in Westerse letters ingezet. Toen ik haar daarop aansprak, kreeg ik in de vertaler het zinnetje "Vertaal 'm zelf maar". Tja, uitgeluld ben je...

Vanaf de uitzichtpunten zagen we in de verte een prachtige pagode, en maakte het ons doel om daarheen te lopen. Onderweg liepen we langs een rots met de naam "Elfje met een bos bloemen"; er is wat fantasie voor nodig, net zoals de rotsen die schildpadden genoemd worden, maar okay, we zien het er een beetje in... Ook vergrijpen we ons nog een keer aan een ijsje, ondanks dat vandaag volgens mij de minst warme dag tot nu toe was. Ik koos voor een bijzonder groen ding: goeie keus, want het bleek matcha te zijn. De inhoud was echter iets bijzonderder: in het midden zat rodebonenpasta. Daadwerkelijke bonen. Interessante vorm van ijs, maar eigenlijk best lekker!

Al snel kwamen we aan bij de pagode - sneller dan gedacht, eigenlijk, want hij leek zo ver weg. Tot onze verrassing konden we er zelfs nog in, en was het er nog rustig ook! Vanaf de pagode was het uitzicht nóg mooier, al kon je je dat eigenlijk niet voorstellen. De omgeving is werkelijk prachtig, ik kan er nog steeds de juiste woorden niet voor vinden. Imposant. Speciaal. Ergens anders kan je dit geloof ik niet zien... De pagode zelf mocht er zelf overigens ook echt wel wezen, laat dat alsjeblieft ook gezegd worden!

Tijd vliegt, zeker hier, en het was inmiddels alweer tijd om terug naar de inn te gaan. De bussen en kabelbanen opereren hier maar tot 18:00, en aangezien we nog 40 minuten in de bus zouden moeten zitten, kregen we ietwat haast. We liepen richting het busstation en kozen een bus uit om te vragen of het de goede was - helaas, de verkeerde. Hij maande naar een andere bus, maar toen we daar in de buurt kwamen, reed hij weg. Typisch. Nouja, de volgende zou toch zo komen? We gingen daar op een bankje zitten, en wachtten af. En wachtten. En wachtten. We begonnen ons wel een beetje zorgen te maken, want de tijd begon te dringen... zo kwamen we nooit op tijd bij de kabelbaan, en zouden moeten gaan lopen! Toch maar weer vragen. Toen gebaarde de man dat we nog 200 meter verder naar beneden moesten voor het goede busstation... typisch. Gelukkig hadden we het geluk aan onze zijde: we konden de laatste bus nog halen, en de kabelbaan was nog open toen we daar aankwamen. Gauw eten en richting bed - morgen is alweer onze laaste dag in Zhangjiajie, en dan gaan we de beroemde Glazen Brug bezoeken. Daarvoor worden we om 09:00 al opgehaald met de taxi, laten we onze koffers achter bij de kabelbaan, en gaan daarna meteen door naar het vliegveld. Voor degenen die het leuk vinden om ons te volgen: ons vluchtnummer is CA 1360, en we vertrekken om 22:00 vanaf Dayong richting Beijing. Tot snel, iedereen! <3

#China2018 #Day11